10:56:00

Challenge Młodej Inaczej Kobiety ;-)

Challenge Młodej Inaczej Kobiety ;-)

TAKIE MODNE SĄ OSTATNIO CHALLENGE

NIESTETY... idą w zła stronę.

MOJA PROPOZYCJA. 

Propozycja dla modowej 60-tki plus. Dla mnie to wyzwanie takie nieszkodliwe, raz w miesiącu ubierać się stosownie do wieku swojego 😀

CZYLI?

Stonowane kolory, niewyróżniające z tłumu... najlepiej szaro-buro. Już rozpacz mnie bierze ogromna. Bo nie potrafię żegnać się z kolorami i przestawić na coś, co nie odzwierciedla stanu duszy mojej. A mimo, że ciało (skóra, największy organ ludzki) to jest jak papier cieniutki ze zgnieceniami cienkimi, z różowymi pajączkami (oki, lubię różowy kolor, nie znoszę pająków 😉)... to ja kocham to ciało, bo jest moje i innego nie mam. Lubię je przyoblekać w kolory i bawić się modą. Trochę mnie męczy ta moja perfekcja, że wszystko do wszystkiego musi pasować i układać w całość, która niby mimochodem ale jest przemyślana dokładnie. Różowe kwiateczki z szalika i takież pantofelki jako nawiązanie lub choćby kolczyki czy torebka. Wszystko w zależności jak mi się to uda w głowie znaleźć, gdzie co mam poukładane i w szafie poskładane. Jest to bardzo trudne, bo sporo tych rzeczy mam 😀

CZYLI na własne żądanie raz w miesiącu, stosownie do kanonów nie wiadomo przez kogo ustalonych, żeby było niewyróżniająco się... nieprowokująco, żeby nie budzić złych spojrzeń pełnych dezaprobaty i i wymownych spojrzeń oraz nawet cichych za plecami komentarzy (zwłaszcza niestety kobiet).

JESZCZE TEN RADOSNY UŚMIECH obdarzający wszystkich dookoła plus cięty czasem nieposkromiony żarcik, zostawię głęboko w sobie. "Skoro ma pani siłę żeby tak zewnętrznie zadbać o siebie, to chyba nie jest tak źle z tym pani bólem - cytat z pewnej pani doktor".

NIKOMU BOWIEM NIE PRZYCHODZI DO GŁOWY... że to pewnego rodzaju "maska" by całemu światu o sobie nie opowiadać i pocieszać się tym, że jeszcze, jeszcze daję radę 😃

MOJA DEWIZA: Po co się inni mają cieszyć, że mi źle, niech zazdroszczą, że mi dobrze 😉

I TAK OD ZWYKŁEGO UBIERANIA SIĘ przeszłam na bardziej metafizyczne przemyślenia.

Może jest tak, że jesteśmy takimi, jakimi widzą nas inni (?)

DZISIAJ ZAMIAST PUENTY - anegdota prawdziwa.

Pani rejestratorka (medyczna): nie mam aktualnie terminów, ale mogę pani zaproponować luty 2028 roku.

JA - (lekko zirytowana ale też rozbawiona) a którego dokładnie?

Pani - (super poważnie) - 28 luty, wtorek godzina 11.00

JA - mhm

Pani - to co, będzie miała pani czas? (ponaglająco)

JA - (ze smutkiem ) no nie, mam już umówioną wizytę u fryzjera. I mój szeroki uśmiech od ucha do ucha.

I TAK TRZEBA ŻYĆ ŻEBY DO WIZYTY LEKARSKIEJ DOTRWAĆ, A PO DRODZE KOGOŚ NIE ZIRYTOWAĆ TYM, ŻE MIMO UPŁYWU LAT W DUSZY ZAMIAST ZIMY MA SIĘ WCIĄŻ WIOSNĘ :-))))



17:35:00

PRZEBODŹCOWANI. Jak żyć żeby nie zwariować?

PRZEBODŹCOWANI. Jak żyć żeby nie zwariować?

XXI WIEK i codziennie niezmiennie informacji setki i tysiące atakujących zewsząd.

Najczęściej niepokojących i lęk budzących. Czy interesujących? Czy pozytywnie napędzających?

Niekoniecznie! To inne czasy niż te, gdy człowiek w XIX wieku żył. Całe swoje dorosłe życie tamten człowiek, z innej epoki, nie dostawał tak wiele informacji co ten dzisiejszy w jeden tylko dzień.

POWIADOMIENIA, maile, rolki, newsy, podcasty w tle, do tego filmy o różnej tematyce... stąd wieczne zmęczenie i niezadowolenie... problemy z koncentracją i z własnymi emocjami. Nasz układ nerwowy nie nadąża w tym biegu technologii. Mały ekranik telefonu czy większy laptopa staje się podstawowym narzędziem w naszym życiu. Po przebudzeniu zamiast przeciągać ramiona, odsłaniać okna by spojrzeć w niebo i popatrzeć na wstające słońce... A może przytulić jeszcze do poduszki czy do kogoś przy nas śpiącego... Jakże często sięgamy po smartfona, żeby... no właśnie żeby co? Tak samo czynimy (często) przed wieczornym tudzież nocnym zasypianiem.

TRZEBA SIĘ BRONIĆ, żeby żyć normalnością, a nie wirtualną rzeczywistością.

1. NIE, nie trzeba od razu wyjeżdżać na bezludną wyspę, ale można wprowadzić sobie zasady i trwać przy nich. Np. godzina od rana bez w wiadomości zerkania i wieczorem ściszony telefon, bez rozedrgania emocjonalnego przed telewizorem. Dajmy odpocząć bez powiadomień od obcych osób, zostawmy te powiadomienia tylko od bliskich osób. I dieta dopaminowa się nam tworzy. Cudowny stan :) 

2. POSTAWMY NA OBSERWOWANIE LUDZI, czekając na spóźniająca się przyjaciółkę czy kolegę (nieładnie, nieładnie ;)) przy restauracyjnym stoliku. A jadąc tramwajem, gdy uda nam się wydrzeć miejsce siedzące od nastolatka ze słuchawkami na uszach i "słabym" wzrokiem (niewidzącym, że Stara już jesteś ;))...  popatrzmy w okno, delektujmy się widokami. Taka bezczynność mózgowa, to niesamowity reset. 

3. ZDROWY EGOIZM. Nie brak empatii, ale gdy samemu się nie zadba o swoje potrzeby, granic nie określi i nie zadba o swój dobrostan, (oczywiście be krzywdzenia innych i własnego poczucia winy), to nikt za nas tego nie zrobi. A przejmowanie się całym złem, które codziennie świat dotyka, (a nie mamy na to realnego wpływu), to NAS NISZCZY.

WIEM, CO PISZĘ... bo taka niby "mądra" jestem, a potrafię przejmować się zmarłym wróbelkiem na chodniku. A wiadomość o śmierci kogoś kogo znałam (choć nie zawsze osobiście), kto był cząsteczką mojego życia, potrafi mnie rozłożyć kompletnie. Wiadomości z kraju i ze świata, te ważne, elektryzujące, głupie czasem, irytujące potrafią wyprowadzić mnie z równowagi zupełnie.

4. NISZCZĄ NAS TAKŻE wiadomości, które w poczekalniach przed wizytą u lekarza słyszymy... nie szukamy ich... docierają do nas mimochodem.

ZMIERZAM DO METY... to jedyna meta, do której nie śpieszę się :) Aby iść wolno i w dobrym zdrowiu i nie dać zwariować się postanowiłam dawkować, recenzować swoje informacje i czerpać jak najwięcej z radosnych rzeczywistych chwil.

Słabo mi to dosyć wychodzi, głowy nie zmienisz (kłębią się myśli), więc na początek zmieniłam fryzurę :))))   





13:41:00

STARA KOBIETA I JA... POWRACA!!!

STARA KOBIETA I JA... POWRACA!!!

Po równo 365 dniach, licząc dokładnie od 2 października roku ubiegłego, kiedy ostatnią fotkę na bloga i fejsa zrobiłam, ostatnią literkę na klawiaturze wybiłam... wracam. Dlaczego ta przerwa? To wytłumaczą następne dni, kiedy pisać będę. Mam nadzieję, że będzie mi się chciało refleksjami swoimi dzielić. Nie będę stosować wobec siebie presji, że muszę np. co tydzień koniecznie pisać o tym co mi akurat w duszy gra i w głowie się kłębi. Zresztą jest to niemożliwe, bo tyle myśli bym chciała przekazać, a tu od tej przestrzeni wirtualnej... prawdziwe życie w dotykaniu żywych komórek, słuchaniu natury i dotykaniu miękkiej skóry ludzkiej...  bardziej mnie nęci, niż dotykanie klawiatury.

KIEDY BĘDZIE MI SIĘ CHCIAŁO... albo najdzie mnie taki moment, to pisać będę. Żadnej tu regularności nie przewiduję :) 

NIE ZBIERAM SPOŁECZNOŚCI, KTÓRA DA MI ZASIĘGI... dla siebie pisać bym chciała i dla paru osób, którym się to spodoba i może coś w ich życie wniesie :)))

MYŚL DZISIEJSZA... NI Z GRUCHY NII Z PIETRUCHY ;)

Młoda kobieta ma tyle lepiej od Starej Kobiety, że tyle ubierać się nie musi :)) Młoda więcej odsłaniać może, za to Stara większą jest tajemnicą przez to zasłanianie ;-))





Copyright © Stara Kobieta... i ja , Blogger