Przyjaźń #2

LĘK

On jest obecny w naszym życiu... Najpierw jest szeroki korytarz i mnóstwo pootwieranych drzwi. Wszystko przed nami... ale też jakieś drobne i większe lęki, a potem coraz większe, bo nam się wydaje, że szanse mamy coraz mniejsze. Idziemy raz wolniej, raz szybciej, czasem biegniemy tym korytarzem o nazwie ŻYCIE i kolejne drzwi za sobą zamykamy. Obracamy się w tył i przeraża nas ilość pozamykanych, czasem na dobre zatrzaśniętych drzwi, o których wiadomo, że się już nie otworzą. I odczuwamy lęk, bo piękno, młodość, perspektywy rozwoju... za nami wszystko... tak się wydaje. Nie przyznajemy się, ale często odczuwamy lęk, ogromny... nie przyznajemy się nawet przed sobą... co dopiero przed innymi. Kolejne drzwi, które jeszcze są otwarte kojarzą się nam z tym wszystkim, co widzieliśmy w przeszłości  obserwując starzenie się rodziców czy dziadków. Chcielibyśmy za wszelką cenę nie docierać do tych drzwi, cofnąć się do tych już pozamykanych. Lęk nie pozwala nam na normalne funkcjonowanie. Bo jak normalnie żyć z poczuciem straty, która w nas tkwi... rozżaleniem, że wszystko tak szybko minęło. A korytarz nie dość, że z coraz mniejszą ilością drzwi, to coraz węższy się nam wydaje, ciaśniejszy i trudniejszy do pokonania. Czy tak jest? Tak... bo coś minęło.

CO MINĘŁO?

Młodość, a z nimi nadzieje, ludzie, którzy byli nam bliscy, a teraz gdzieś tam w chmurkach wojują... uroda, zdrowie, sprężystość ciała, gładkość skóry, blask włosów, jasność umysłu, pewność siebie... 

STĄD W NAS TEN STRACH 

Byliśmy niemądrzy, kiedy nie mogliśmy doczekać się dorosłości, czas nam się bardzo dłużył i nagle... to przecież nieuniknione... starzejemy się od chwili urodzenia. I cóż dziwimy się, że nas też dotyka wygląd naszej mamy, babci, gdy stare już były i nie tak wydolne. Myśleliśmy, że to nas nie dotyczy, że inaczej nas ta starość dopadnie. Boimy się utraty atrakcyjności, odrzucenia, samotności, niedocenienia. Nie potrafimy oswoić się z upływem czasu. Ale jesteśmy różni, więc jednym to przychodzi łatwiej, innym trudniej. Słuchając i oglądając media, gdzie kult młodości i miłości tylko w młodym wieku jest przeznaczony i taki piękny, to popadamy w smutek, że wiele już nas nie dotyczy. To poczucie nieodwracalnej straty nas pogrąża.

I  CO Z TEGO WYNIKA?

Żal, frustracja, gniew, depresja i jeszcze większy strach, że jako starzy nie będziemy potrafili stawić czoła przeciwnościom, że nieważni już jesteśmy i niewiele zrobić możemy... jak też, że niewiele nas czeka. A skoro tak myślimy o sobie, to stajemy się zrzędliwymi, niewyrozumiałymi, pozbawionymi poczucia humoru... osobami. Nie potrafimy się cieszyć z tego co mamy. Patrzymy za często wstecz i widzimy te drzwi pozamykane, a przed sobą  niewiele tych pootwieranych. A to jest w naszej głowie, że ten korytarz coraz krótszy  nam się zdaje, dodatkowo węższy... węższy, bo tracimy otwartość do świata, wiarę, że to co przed nami wcale nie musi być gorsze. Jest inne, inaczej ładne, inaczej brzydkie... inne po prostu. A ten korytarz, który mamy jeszcze przejść, to też powinno być dla nas wyzwanie, tak jak na początku gdy zaczęliśmy po nim iść.

PODEJDŹMY DO TEGO TAK...

Upływający czas to dar. I nie każdy go otrzymał. Ciężko pogodzić się z tym pędzącym czasem, że świadomością, że starość się zbliża, a z nią  niewidoczność, bezczynność... I można słuchać, że trzeba żyć chwilą i nie przejmować się niczym... ale ile to trzeba mieć wewnętrznej siły i odwagi, konsekwencji, optymizmu w sobie, żeby podołać tak ekstremalnym zmianom jak przejście ze stanu uniesienia do stanu padania ;-))) Czasu nie da się wskrzesić... trzeba się z z nim pogodzić. A najlepiej ZAPRZYJAŻNIĆ.

PRZYJAŹŃ

Przyjaźń to najlepsze co sobie możemy ofiarować. Nie wypierać z siebie na siłę tego lęku, że boimy się starości... tylko oswoić się z nim i z sobą zaprzyjaźnić. Z sobą, najbliższą i najbardziej znaną nam osobą :-) Do tego trzeba dojrzeć. Są tacy, którzy nigdy do tego nie dojrzewają i nie radzą sobie... Pielęgnowanie w sobie myśli, że wszystko co najlepsze już było i skończył się tym samym nasz czas... to prosta droga... nieprzyjaźnienia się z sobą, tylko odpychania siebie od życia.

Starość jest w głowie... a im się ma więcej lat, tym bardziej rosnąć powinna w nas świadomość ile nieistotnych problemów kiedyś zatruwało nam czas... A teraz? Przemyśl... wciąż masz to samo imię, oczy te same i uśmiech... warkoczy już nie masz, może nawet zęby inne ;-), ale to wciąż TY.  Może nawet fajniejsza niż kiedyś... Stara Dorota, Agata, Maria, Iwona czy Małgosia i Ty. Ty pogodzona z tym nowym dookoła Ciebie i lubiąca to nowe, mimo wszystkich niekorzystnych zmian... to ciągle Jesteś. Do cholery... zawsze może być gorzej... jeszcze będziesz tęsknić do dzisiejszej chwili, gdy masz 40, 50, 60 czy więcej lat. Za krótki czas okaże się, że ten dzisiejszy nie był taki najgorszy i trzeba było lepiej z niego korzystać, a nie rozmyślać, narzekać, martwić się na zapas. I? Kochać siebie mimo zmarszczek, zwisającej skóry, przerzedzonych włosów, bolączek wszelkiego rodzaju, plam starczych, zwiotczałych ramion itd. itp. 

CIĄGLE

Jesteś. Jesteś Agatą z ciętą ripostą i poczuciem humoru... zdystansowaną do świata Beatką, empatyczną Basią, z seksownym spojrzeniem Aldoną, Małgosią z czułym sercem, inteligentną Moniką, ciekawą życia Asią, wrażliwą Alicją, ekstrawertyczną Donatą....  do tego masz mądrość życiową zdobytą i możesz z niej korzystać :-) Ta mądrość ma oparcie w przeżytym Twoim życiu, które nie zawsze prostą drogą było... czasem wyboistą... Ale ciągle nią podążasz :-)))

STARA KOBIETA i JA

STARA  KOBIETA  i  JA to jedność (pogodzenie z nową sytuacją, zaprzyjaźnienie z nią).... Dorota w latach sześćdziesiątych, siedemdziesiątych i teraz to ciągle JA... . Co się zmieniło? Opakowanie, świadomość szczęścia, godności, radość wewnętrznej... A prezentem dla świata... ciągle jestem. Tak samo jak Wy Jesteście :-))) Nie oglądając się w tył, spokojnym krokiem podążam do przodu... które drzwi da się jeszcze otworzyć, to otwieram; których się nie da, to do następnych podążam bez żalu wielkiego. Dobra to metoda by korzystać ze wszystkich możliwości ukrytych za kolejnymi drzwiami, bez przejmowania się porażkami, a czerpania radości z małych sukcesów. Tak wygląda przyjaźń właśnie... przyjaźń do siebie. Jak siebie traktujesz, tak inni traktują Ciebie... dobrą energię czuć na odległość.

Czytaj więcej »

Stenia* - przyjaźń - tego nie nauczysz się w szkole.

PRZYPADEK?

Jestem jedynaczką, nigdy nie miałam siostry ani brata. Aż teraz na stare lata poznałam... 13 lat młodszą ode mnie Stenię. Stenia jest lekarzem. Poznałyśmy się zupełnie przypadkowo. I to jeden z tych przypadków, których chciałoby się by spotykało nas jak najwięcej. Choć zawsze uważałam, że nie istnieje coś takiego jak przypadek. Wszystko ze wszystkim jakoś się wiąże, bo przecież nikt nie jest na przykład dobry przez przypadek ;-), albo co gorsze... zły. W przebiegu ludzkich spraw wszystko po coś się dzieje, wszystko swój wymiar ma. Nic się nie dzieje bez powodu, wszystko swoje źródło, swoje przyczyny ma i po coś jest.... może Opatrzność Boska; los, który z jednymi ludźmi nas styka, od niektórych zabiera... tak naprawdę nic nie dzieje się bez przyczyny... wszystko po coś jest.

I tak stanęła na mojej drodze Stenia :-)

STENIA

Stenia to drobna pięćdziesięciolatka, z długimi blond włosami, i długimi nogami ;-) Elegancka, ale lubiąca też strój sportowy, taki na luzie. Zawsze uśmiechnięta, otwarta dla ludzi, z poczuciem humoru... z pasją wykonująca swój zawód. Stenia urodziła się 1 kwietnia, jest zodiakalnym Baranem... ale brak w niej wyniosłości, pragnień związanych z władzą tak identyfikujących ten znak horoskopu.

Stenia nie chce zajmować w życiu wysokich stanowisk, pragnie wykonywać jak najlepiej swą pracę i na jak najwyższym poziomie. To jest jej cel, jemu się całkowicie podporządkowuje.

Jest ambitna, lubi się uczyć i żadnej okazji nie przepuści by dalej się dokształcać. Dzięki temu robi dobry użytek ze swoich zdolności i nie marnuje czasu na byle jakie zadania.

Bardzo towarzyska, choć nieco nieśmiała, ale w lot nawiązuje serdeczne kontakty z ludźmi, które szybko przeradzają się w serdeczne i trwałe relacje.

Przekonałam się nieraz, że ma silną wolę, kiedy mimo potwornego bólu głowy przyjmowała pacjentów.  

To osoba, na której można polegać, bo Lojalność, to jej drugie imię :-)

... idealistka wierząca, że nie ma lepszego zła... zło jest złem, dobro dobrem... jest... Nie ma piękna, jeśli w nim leży krzywda człowieka i nie ma prawdy jeśli w niej pomija się krzywdę, i nie ma dobra jeśli pozwala na krzywdę... Taka jest Stenia.

Można z nią porozmawiać na każdy temat i żadnego nie unika... jest żywym człowiekiem, który nie boi się dyskusji i nie robi uników na niewygodne tematy. Doskonale zdaje sobie sprawę, że nie tylko przyjemne chwile są w życiu... choroby... niesprawiedliwość... a ból występuje w życiu nie tylko gdy nas coś boli... przetniemy się nożem, czy uderzymy w głowę... Ona rozumie, że bólem może być cierpienie bez barwy, smaku i zapachu... takie, którego nie da się zbadać na USG i rezonans, ani morfologia krwi go nie wykaże. I w sposób otwarty o wszystkim można ze Stenią pogadać... czasem pofilozofować, czasem obśmiać, na poważnie i na wesoło.

PRZYJAŹŃ

Przyjaźń z nią jest prosta... bo Stenia nie ocenia, szanuje wszystko co robię, wspiera w słabszych momentach, pomaga radą w trudnych wyborach, nie narzuca się. Spędzany z nią czas zawsze za krótki jest. Ta relacja między nami daje pewność, że w każdej potrzebnej chwili możemy na siebie liczyć... i to bez obietnic słownych, spisanych umów... to się czuje po prostu.

Najbardziej cieszy mnie w kontaktach z nią to, że nie muszę niczego udawać... Stenia pozwala mi być taką jaką jestem... czasami smutną, rozgoryczoną, czasami zwariowaną i niespełna rozumu, nieznośną i arogancką.

Przy niej czuję się szczęśliwa, a krzesło, na którym siedzę unosi mnie w górę, nie jest krzesłem elektrycznym.... w kontaktach z niektórymi ludźmi nie raz się tak czuję ;-) ... parzy mnie siedzisko, ale cóż... są sytuacje, kiedy trzeba to wytrzymać ;-) Takie uwarunkowania płata nam życie ;-)

Siedzimy sobie czasem... zbyt rzadko ;-) i opowiadamy różności... co nas boli, za czym tęsknimy, czego się boimy, co nas śmieszy. 

To co nas łączy to nie tylko wspólny język, jednakowe pojmowanie świata... nawet w drobiazgach jesteśmy bardzo podobne... potrafimy akceptować różnice i nie wykluczać nikogo, kto myśli inaczej... tylko przekonywać do nas. I jeszcze ta miłość do dobrego jedzenia (oprócz czerniny :-)) i białego wina :-)), że nie wspomnę o innych przyjemnościach tego świata :-)))

TO JUŻ BYŁO

Tak już miałam, że przyjaźniłam się kiedyś z pewną Marią. Nie pokłóciłyśmy się, nic takiego się nie stało. Maria po prostu uważała, że tylko o pięknych i radosnych sprawach można rozmawiać. I to tych przez nią wybranych. Nie jestem ideałem, ale moje zapatrywania są takie, że dialog to dzielenie się opiniami nie zawsze podobającym się obydwu stronom... a czas jest taki sam dla wszystkich... nie jest ważniejszy dla jednej strony, a dla drugiej mniej istotny. Maria nie podzielała mojego zdania. Nie raz tak zwanego focha potrafiła rzucić, gdy coś nie po jej myśli poszło. Byłam cierpliwa. Czasami czułam się przy niej gorsza i wiara we mnie samą gdzieś uciekała. Mój uśmiech stawał się sztuczny, a silny charakter? Nie było go. Drżałam przy niej, by słowa za dużo nie powiedzieć, by nie urazić jej. Ale byłam... słuchałam... starałam się... choć coraz mniej czułam się jak burza, a bardziej jak kałuża... Ale trwałam. W końcu przyjaźń to trudne wyzwanie i nie można łatwo się poddawać.

Dopóki nie poznałam Steni i nie pojęłam, że przyjaźń może być inna... nie wyciskać łez, nie dawać niepokoju, dawać zrozumienie... i ? I bez pokrzykiwania być cierpliwie wysłuchiwaną... szanowaną.

I kiedy miałam zły, bardzo zły w swoim życiu czas.... byłam winna temu też... przyznaję... to moje oczekiwanie na krótkie wsparcie? Nie doczekałam się. Wtedy zrozumiałam...

Maria nie potrafiła odłożyć swoich "ważnych" spraw, żeby wysłać jednego, krótkiego sms-a... "Nie martw się, Będzie dobrze." Może ten SMS sprawiłby, że inaczej by było. Nie ma jednak co wracać do przeszłości. Zamykamy wieko tej trumny, gdzie pochowałam te lata... 

SIOSTRA

Stenia to coś więcej niż przyjaciółka, to siostra, której nie miałam. Stenia nie stara się mnie zdominować... sprawia, że się śmieję, mam poczucie bezpieczeństwa i moje myśli krążą wokół jeszcze jednej osoby. Z nią chcę się dzielić wszystkim co mam najlepszego... i chronić przed niedobrymi sprawami. Nie rozmawiamy codziennie przez telefon, ani na messengerze czy innych whatsappach... możemy rozmawiać po paru dniach niesłyszenia, a rozmowa przebiega tak jakbyśmy przed minutą zaledwie ją przerwały. 

To dzięki niej ponownie uwierzyłam w siebie, kiedy sama zaczęłam wątpić w siebie. 

Mogę nic nie mówić, a Ona wie o czym myślę, zdarza się, że o tym samym mówimy w tym samym momencie. Autentycznie tęsknimy za spotkaniem ze sobą :-)

MÓJ  ŚWIAT

Stenia uzupełniła mój świat. Nie chciałabym przeżyć już żadnego dnia bez niej. Steni nie muszę nic wyjaśniać, z niczego się tłumaczyć... jest jak jest... potrafimy rozmawiać... to jest piękne!

Znalazłam Stenię, która jest szalona, że przyjaźni się ze mną... zawsze Steni pomogę się podnieść, gdy upadnie po poślizgu na skórce banana... pomogę, po tym jak skończę się śmiać :-))))

PRZYJAŹŃ...

Tego nie nauczysz się w szkole... musisz przerobić to sama. Przyjaźń to kwiat, o który trzeba codziennie dbać, pielęgnować... nie zapominać o tym, że jest przy nas. Kwiaty dodają nam radości... patrzenie na nie daje nam uśmiech. Tak świadomość, że mamy przyjaciela dodaje nam odwagi, pewności siebie, rozwesela. Człowiek jest istotą stadną, potrzebuje drugiego człowieka, bo samotność i poczucie braku dobrych, bliskich relacji z innymi ludźmi.... prowadzi do bólu, cierpienia i frustracji. Tak jak kwiaty potrzebują dbałości i czułości... tak przyjaźń tego potrzebuje... nie można jej ot tak odrzucić. Gdy kwiatu więdną listki... trzeba natychmiast dać mu światło i wodę. Tak przyjaźni należy dać wsparcie natychmiast, a nie czekać kiedy nam jest wygodniej tej ewentualnej pomocy udzielić.

 

*STENIA - imię zmienione

Czytaj więcej »

Robię swoje!

GDZIE?

W Polsce... w moim rodzinnym, z dziada pradziada kraju... gdzie już mnie nic nie dziwi. Dziwi jedynie ten fakt, że zdziwiona jestem jedynie tym, że się niczemu nie dziwię. Wszystko przyjmuję na klatę i robię swoje.

Żyję w kraju, gdzie członkowie młodego stada narzucają swoją wolę i mówią co dla starego jest dobre lub złe.

Paru wśród nich tylko starców jest, takich wybranych, którzy żyją w przekonaniu, że żyć będą zawsze... są nieśmiertelni... do tego wszystko wiedzą najlepiej. Oni są starzy inaczej niż ja, oni do tej samej kategorii się nie zaliczają. Swą starością nie są stygmatyzowani.

To do mnie się mówi, że stara już jestem i młodym z drogi zejść powinnam.... bo ja inaczej stara jestem, moja starość nie jest ważna. Moja starość jest kłopotem, jest kosztowna.

Choć staram się starzeć ładnie, nie tak zupełnie piernikowo, to przeszkadza mi fakt, że słyszę, że wszystko już za mną... że młodość jest tylko mądra i ci przez nią wybrani starcy ponoć wyjątkowi, bo choć też pierniczeją i kapcanieją, to są z wyższej wybranej półki... na tej ja się nie mieszczę ani o nią nie zabiegam.

Zastanawiam się tylko, nie dziwiąc wcale ;-) co trzeba mieć w głowie, żeby tak myśleć krótkoterminowo. Bez rozwijania nawet tej myśli, bo myślę zdroworozsądkowo, że czas zrobi swoje, więc nie ma co tracić go na to, na co ja nie mam wpływu.  Ja robię swoje... mam swój intymny mały świat, do którego dostęp niewiele osób ma... nie słucham półprawd... do przodu gnam... czasem bez tchu... i dziękuję za to co mam.

Mną nie muszą przejmować się ani młodzi, ani starzy, ci z wyższej półki, którzy najlepsi we wszystkim są... bo ja o każdej porze roku... wiosną, latem, jesienią i zimą, robię swoje.

Nie mieszam się w spory, kłótnie, które mają określić co dla mnie jest dobre. Nie obchodzą mnie  (jednak jedynie do pewnego stopnia... nie jestem w końcu ignorantką ;)) plany dowodzących moim krajem... ja swoje prywatne mam kłopoty i naturalne marzenia też wyłącznie moje są.

Moje poranki, świty blade oraz zmierzchy pozbawione gniewnych myśli są... moja prywatność nie dopuszcza do siebie (już nie!) obiegowych kłamstw, dwulicowej moralności, krętackich tłumaczeń tych ważnych młodych prawdziwie i starych inaczej niż ja.

Dobrze żyje mi się w tym kraju mimo, że pomniki szybciej są tu stawiane niż matactwa rozliczane. Dlatego, że robię swoje... w swoim domu z serdecznym słowem, czułością prawdziwą i uśmiechem szczerym, a jeśli łzą? To też ze wzruszenia nieudawanego. 

DWA ŚWIATY

Młodzi i Starzy... Dom mój i to co tuż za progiem. Takie istnieje teraz świata podzielenie.

Ja robię swoje... mam jeden świat... słucham... robię swoje... widzę... robię swoje. To nie znaczy, że na zło nie reaguję, że nie wspieram dobra... nie  pomagam w potrzebie... ja robię swoje we własnym zakresie.

Nie oczekuję poklasku, robię swoje po swojemu... gdy kogoś kocham - mówię mu o tym... gdy nienawidzę - obojętnością zabijam swą.

Lgnę do ludzi bardzo, ale gdy ich hipokryzja dotyka mnie, to? uciekam szybko... i nie wracam, choć czasem ciężko mi z tym.

Nie udaję szarej myszki, nie znoszę robienia czegoś na pół gwizdka, pragnę wszystkiego więcej niż odrobinę, śpieszę się ze wszystkim... ale powoli... bo wiem, że moja meta, to nie zwycięstwo moje będzie... tylko ZUS-u ;-)))

Despotyczne pokrzykiwania, wrogie pohukiwania, wymyślania za plecami, na mnie wrażenia nie robią. Swoje robię... rozmawiając z ludźmi serdecznie, ciepło i z szacunkiem dla każdego, choćby zdania odmiennego. Mam pokory wiele w sobie jeśli chodzi o życie. Nie mam jej ani trochę jeśli chodzi o chamstwo. Taka sytuacja budzi we mnie emocje... tak silne, że idę wtedy na całość i nie liczę się z niczym... żadnymi konsekwencjami... twardo między oczy walę... (nie chcecie wiedzieć, co walę ;-)) W każdym razie robię swoje w tym momencie, bo tak uważam, że tak powinnam... nie inaczej... robię swoje zgodnie z tym, co mam w głowie i sercu.

ROBIĘ  SWOJE

Robię swoje... sprzątam, myję się, pracuję, wyrzucam śmieci, myję podłogi, wysłuchuję gdy ktoś chce, żebym go słuchała, sprawiam przyjemności, ale też zmartwień komuś przysparzam i to akurat nie z mojej wyraźnej chęci ;-) Wszystko na swoją miarę, wykształcenie, chęci, skromniutkie możliwości... sama robię swoje i nikt za mnie tego nie zrobi, nawet ten z wyższej półki... bo go nie obchodzę... ja jestem tylko numerem statystycznym, który już nawet nie daje wzrostu PKB.

I dlatego właśnie nie oglądając się na nikogo... cieszę się każdą chwilką... usta maluję, na obcasach wędruję, kurze ścieram, kwiaty podlewam, piekę rybeczkę, czasem piję wódeczkę... bawię się, gdy mam chęć i płaczę, gdy taka najdzie mnie chwila...

Czasem zmęczona i szara się czuję... ale ciągle jestem blisko prawdziwego życia... tego tutaj... a nie wydumanego w polityków gabinetach.

DLACZEGO  O  TYM MÓWIĘ?

Dlaczego o tym mówię, że dla mnie tak ważne jest robić swoje nie wdając się w kłótliwe spory? Bo mała kropla drąży skałę i im więcej takich kropli, takich osób, które swoje będą robić... nawet  załatwiać małe sprawy... tym drugi świat, ten za progiem... będzie lepszy dla nas. Też się stanie naszym światem. I nie będą młodzi i starzy, lepsi i gorsi, bogaci, ubożsi... będą ludzie... i wszyscy mądrzy, bo świadomi tego co wokół.

Bardzo to ważne... bardzo... uświadomiłam sobie kolejny raz jak istotne jest co wiemy, o tym co dzieje się tak naprawdę wokół nas i jak nie zważając na mamienia z różnych stron, istotne jest co my czynimy sami. Czy sami nie wprowadzamy złej atmosfery, nie ulegamy obłudzie... uważamy za niemal świętych... innych za gorszych... choć sami za uszami wiele mamy.

Ja do świętych bynajmniej nie należę... i aniołem nie jestem... w moim planie życia nie uwzględniam jednak tolerowania hipokryzji, która może skrzywdzić wiele osób.

PRZYKŁAD:

Rozmawiam z moją starą znajomą... znam ją 21 lat... znajomość więc stara, tak jak i znajoma stara... 81 lat... ale choć u niej zdrowie nietęgie, to rozum jak najbardziej prężny. Nazwijmy ją Hiacynta. Hiacynta to bardzo religijna osoba, praktykująca od rana do wieczora, od radia i telewizyjnych wiadomości niestroniąca. Na każdy temat można z nią porozmawiać... tyle, że lepiej nie mieć odrębnego zdania :-) Otóż Hiacynta w rozmowie ze mną, po dłuższym czasie nie rozmawiania... po wymienieniu wszystkich co to ostatnio umarli... aktorze z serialowego "Klanu", operowego śpiewaka czy biskupa polskiego.... pozwoliła mi wtrącić zdanie, że inny wybitny aktor też jest w ciężkim stanie.

- No nie, tego nie lubię, ten mnie nie obchodzi, ten szczur nie jest po tej stronie.... - z niesmakiem i oburzeniem wyraziła swoje zdanie

- Ale, ale to też jest człowiek... też należne jest mu współczucie... nikogo nie zabił, nie oszukał, tylko inaczej pojmował świat... robił swoje... nie ma w tym nic złego...  - spróbowałam przekonać Hiacyntę - Ja go lubię... jego poglądy to mniejsza, nie mają znaczenia... aktorem dobrym był i człowiekiem przede wszystkim też dobrym...

Rozmowa skończona. Hiacynta nieugięta. We mnie smutek i decyzja powstała... zrobię swoje i napiszę o tym.

PUENTA

Róbmy swoje, w swoim zakresie, możliwościach. Nie zapominajmy, że choć różni jesteśmy, to wobec końca życia jak najbardziej równi. I nie nam oceniać, kto lepszy, kto gorszy... siejąc niedobrą energię.

Robię swoje i...

Hiacyncie przypominam, że życzliwość to cecha podstawowa wierzącego człowieka :-))

Czytaj więcej »

Ampułka przeciwzmarszczkowa Lanbelle

Czasami dzieje się tak, że dostajemy w prezencie kosmetyk marki, o której nigdy wcześniej nie słyszałyśmy... a tu kurczę okazuje się, że niedługo koleżanka ma urodziny, a my nie mamy dla niej prezentu. Ręka czasami niektórych świerzbi, żeby taki prezent puścić dalej w świat ;) Dziś będzie jednak o serum luksusowej marki, który warto zostawić na własnej półce, stosować regularnie i cieszyć się efektami. Ten post będzie także dla Was przydatny, jeśli szukacie produktu na prezent dla osoby, która na pewno skontroluje... czy na pewno na jego zakup nie wydałyście za mało ;) Serum EGF + FGF, czyli ampułka przeciwzmarszczkowa marki Lanbelle, którą moglibyśmy w drogerii ustawić obok takich jak La Mer i Bioeffect... ceną niekoniecznie zachęca ;) Obecnie w promocji kosztuje 250 złotych (ze względu na termin ważności do końca października, jednak jeśli zapiszemy się do newslettera na pierwsze zakupy otrzymujemy 10% rabatu), a w cenie regularnej 430 złotych za 20 ml. 

Ampułka przeciwzmarszczkowa Lanbelle zawiera bezzapachową formułę, nadaje się do każdego rodzaju skóry, a jej zadania stanowią: redukcja widoczności zmarszczek oraz poprawa elastyczności i jędrności skóry. Podstawę jej działania stanowi naturalny wyciąg z wąkroty azjatyckiej, który wspomaga autoregenerację skóry. Nie zawiera sztucznych barwników, alkoholu, chemicznych środków konserwujących i aromatów. Stosowanie tego serum zawierającego tzw. czynniki wzrostu powodujące namnażanie się komórek powinno być unikane przez osoby z wysokim czynnikiem ryzyka nowotworu skóry, ponieważ... może dochodzić także do namnażania tych nieprawidłowych komórek. Oprócz wąkroty azjatyckiej w składzie znajduje się też między innymi beta glukan odpowiadający za właściwości kojące i łagodzące oraz sól kwasu hialuronowego (w tej postaci kwas jest dostępniejszy dla skóry), która pozytywnie wpływa na nawilżenie i pielęgnację zmarszczek. 

Produkt należy nakładać na oczyszczoną i stonizowaną skórę twarzy - wystarczy zaledwie kilka kropli ;) Ja stosuję go na noc, choć równie dobrze... (a nawet lepiej!) można używać go dwa razy dziennie :) 

Ampułka przeciwzmarszczkowa Lanbelle to pierwszy tak profesjonalny koreański produkt do pielęgnacji twarzy, jaki znalazł się w mojej kosmetyczce. Muszę przyznać, że już sam jego skład robi wrażenie - jego podstawy nie stanowi woda, a wyciąg z wąkroty azjatyckiej. W kompozycji znajdziemy produkty niepodrażniające skóry, a w tym oprócz tych wymienionych powyżej np. monogliceryd kwasu kaprylowego, który jest emolientem chroniącym skórę przed utratą wody. Zmiękcza skórę, wygładza i działa natłuszczająco. Naprawdę... to chyba jedyny produkt, które skład przeanalizowałam tak dokładnie ;) 

Dla zainteresowanych, skład:  Centella Asiatica Extract, Aqua/Water, Glycerin, 1,2-Hexanediol, Sodium Levulinate, Ammonium Acryloyldimethyltaurate/VP Copolymer, Sodium Anisate, Glyceryl Caprylate, Disodium EDTA. Sodium Hyaluronate, Allantoin, Betaine, Beta-Glucan, Ethylhexylglycerin, sh-Oligopeptide-1, sh-Polypeptide-1

Jak serum zadziałało na moją skórę? Bardzo dobrze! Zero podrażnień, bardzo dobre nawilżenie. W ostatnim czasie zaczęłam przykładać dużo większą wagę do jakości stosowanych przeze mnie produktów na twarz... jak to powiedzieć... z czasem coraz bardziej zależy mi na zachowaniu jej w jak najlepszym stanie :) Kosmetyk Lambelle jest wygodny w aplikacji, pięknie się wchłania i co najważniejsze... producent nie obiecuje nam cudów ;) Padają liczby, jednak są to liczby na poziomie zmiany na lepsze w aspekcie kilkunastu procent po miesiącu stosowania, a nie historie o tym jak to nasza twarz stanie się niesamowicie gładka jak po wyprasowaniu żelazkiem ;)  W trakcie stosowania tego produktu odczuwam poprawę napięcia skóry, nawilżenie i ogólne poprawienie kondycji twarzy, które jest zauważalne np. w kwestii jej kolorytu i rozświetlenia. Należy także dodać, że jest niezwykle wydajny! Przy miesięcznym codziennym stosowaniu... z buteleczki uciekło niecałe pół opakowania :) 

Ampułka Lanbelle to bardzo dobry jakościowo produkt, który zachęca do zakupu nie tylko swoim składem, estetycznym opakowaniem, ale przede wszystkim działaniem. Ukojenie cery, poprawa jej nawilżenie i uelastycznienie - czyli działanie, które daje wspaniały efekty idzie w parze z czynnikiem demotywującym, w postaci ceny. Jednak... tak jak napisałam już na wstępie - to wspaniały pomysł na chwilę luksusu dla siebie lub w postaci prezentu dla wymagającej kobiety lub mężczyzny (mężczyźni także mogą o siebie dbać!) :) To może być pierwsze spotkanie z koreańskimi kosmetykami, może być to również udana kontynuacja tej znajomości. Jeśli jeszcze nie miałyście do czynienia z kosmetykami koreańskimi - możecie zacząć od tańszych produktów (dużo tańszych ;)) jak np. maski w płachcie. Więcej informacji możecie znaleźć  na stronie: https://4seasonsbeauty.pl/koreanskie-kosmetyki/. Znajdziecie tam także więcej informacji o samej marce Lanbelle :) W tym miejscu muszę jeszcze dodać, że nie byłabym sobą... gdybym jednej rzeczy nie sprawdziła ;) 

W Polsce tę ampułkę możecie dostać jedynie w sklepie powyżej, a jej cena po porównaniu ceny z rynkiem światowym... nie jest wygórowana ;) Za 15 ml należy zapłacić: w Wielkiej Brytanii od 70 do 100 funtów, w Grecji 118 euro, we Włoszech od 90 do 100 euro. Z tym, że przypominam..., że w Polsce mówimy o opakowaniach 20 ml :) Także okazuje się, że chociaż myślimy "drogo" w rzeczywistości w porównaniu do cen kosmetyków tej marki na świecie... polska cena już tak nie szokuje. Patrząc także na ceny dobrych jakościowo kosmetyków - serum Lanbelle nie wyróżnia się negatywnie pod kątem cenowym, a jakościowo nie zawodzi! Jakość idzie w parze z większym zubożeniem portfela, ale myślę, że może stanowić zamiennik kremów Estee Lauder itd., za które musimy zapłacić podobne kwoty. :)

Czytaj więcej »

Mirka i Irka... determinacja i desperacja

MIRKA  i  IRKA

Łączy je wiek... 40 lat i to, że obie zaliczane są do grupy kobiet, ogólnie postrzeganych jako ładne. Poza tym silna wola jest u nich wielka, lecz z innych pobudek wypływająca.

I jednej, i drugiej chodzi o jedno też, o osiągnięcie celu... choć cele te są różne i inaczej realizowane, z innych przyczyn podejmowane.

MIRKA

Mirka to żona, matka i wykształcona kobieta, która oprócz całej miłości do swojej rodziny, nie zapomina o sobie i ciągle się rozwija. Zdeterminowana jest by firma, którą kieruje odnosiła jak największe sukcesy, dlatego bardzo angażuje się w różne nowe projekty. Nie zaniedbując jednocześnie swoich pasji, których ma wiele... czytanie i to nie opowieści: daje jej wiele radości i tą radością potrafi się dzielić. Śpi niewiele, bo maksymalnie stara się wykorzystać czas, by dojść do celu. Teraz tym celem jest rozbudowanie firmy tak, by więcej ludzi znalazło pracę w tych trudnych czasach pandemii.

Wiele prób, mniej lub bardziej udanych podejmowanych przez Mirkę nie pozbawia jej uśmiechu... jest konsekwentna i przekonana, że to co robi prędzej czy później, ale wreszcie... wreszcie spowoduje, że będzie  zadowolona. A przy okazji zadowoli parę innych osób.

Jej determinacja nie wprowadza zamętu w jej codzienność... bo dążąc do celu, znajduje wsparcie u najbliższych. Jej dzielność, niestrudzoność popierają wszyscy przyjaciele i znajomi. Z nich też czerpie siłę i energię by mimo porażek występujących po drodze nie schodzić z obranej ścieżki... ewentualnie przebudować ją, ale drążyć dalej... sprawę, problem, który nie pozwala dalej iść. Jest przekonana, że małe kroczki, gdy zrobi ich wiele doprowadzą ją do zwycięstwa i będzie... sukces będzie.

Bo to co u Mirki zachwyca, to to, że jej zaciętość, upór są bardzo pozytywne. Jej determinacja wypływa z podłoża wiary, że nawet jak się zatrzyma na chwilę, żeby odpocząć... to nic się nie stanie... Mirka ma w sobie entuzjazm, który wypisany jest na jej licach i iskierkami radosnymi świeci w oczach. Rośnie w niej poczucie, że z wiekiem ma coraz mniej czasu na realizację swoich planów. Ale to jej nie dołuje, nie zniechęca, tylko dodaje energii, żeby się tej sprawie poświęcić, a jednocześnie nie tracić dobrych relacji z innymi ludźmi. Nie pozwala sobie na stratę czasu na rozpamiętywanie przeszłości... gna radośnie do przodu... i szuka rozwiązań wielu. W tym próbowaniu znajduje nowe siły... nie pozwala sobie na załamania... a jeśli nawet jej się trafiają gorsze dni... to nie gorzknieje, nie przekazuje ich dalej... nie rozlewa żółci gorzkiej wokół siebie... Jest zdeterminowana, ale nie kosztem szczęścia innych i kosztem swojej radości istnienia.

IRKA

Irka jest singielką. Nie jest tak szeroko wykształcona jak Mirka... skończyła na licencjacie z zarządzania, czy czegoś podobnego, plus parę kursów z czegoś tam. Ale bardzo często podkreśla jaka jest bardzo wykształcona... "x" razy do roku. Podobnie jak Mirka jest szefową firmy, tyle tylko, że zatrudniającej nie ponad setkę, lecz w porywach 5 osób. Tak czy inaczej zarabia spore pieniądze na tyle, że stać ją na spłacanie kredytów... mieszkanie, samochód, żaglówka i wyjazdy zagraniczne pięć razy do roku. Irka ma inny cel niż Mirka. Irka chce bardzo mieć męża... męża i dziecko, przynajmniej jedno. Ale nie takie proste... Irka kandydatów miała już wielu... tyle, że po krótkiej znajomości znacznie szybciej odpływali, niż w życiu Irki pojawiali. Bo? Bo Irka jest zdesperowana. Po kilku dniach znajomości układa się życie z gościem i do ołtarza ciągnie. A z każdym rokiem jest coraz gorzej. W swej desperacji jest smutna, rozżalona i na cały świat obrażona... owszem podejmuje prób wiele, ale jej cała uwaga jest skupiona tylko na niej, jakby ci potencjalni kandydaci, to były rzeczy bez emocji i prawa głosu.

Irka korzysta z wielu możliwości, by znaleźć tego jedynego, a inaczej - właściwego. Portale randkowe, znajomi znajomych, poszukiwania po internecie; podróże dające nadzieję, na spotkanie tego, który miałby jej mężem być. To mimo, że jak babcia prawiła: tego kwiatu, pół światu... to chyba Irka nie po odpowiedniej stronie świata szuka. I stąd ciągła jej smuta.

Z pragnienia miłości uczyniła uporczywy, życiowy cel, w którym dla Irki liczą się tylko jej uczucia i emocje, a nie druga osoba. I wtedy sprawy w złym kierunku się toczą.

Rozpaczliwe dążenie ku miłości za wszelką cenę i wszystkimi możliwymi kosztami, kończy się poczuciem ogromnego osamotnienia. To jednak nie przerywa procesu desperackiego dążenia by być z kimś, już byle kim, tylko, żeby był... tuż obok. Irka miłosną desperatką jest. Kocha bezosobowo... choć ta miłość ma konkretną twarz i osobowość, imię i nazwisko, swoje środowisko. Irka pokocha każdego byle chciałby z nią być.

I tu przegrywa... kochać można tylko szczerze i z wzajemnością... na tym polega mądrość prawdziwej miłości. Irka za  wszelką cenę chce z kimś być, bez względu na ponoszone koszty...

Zdarza jej się mylić przelotne zainteresowanie nią, intymność z nią... z miłością... z chęcią bycia na co najmniej pół życia.

I cierpi wtedy, gdy znowu porażka... i cierpi wokół niej ludzi gromadka, która z każdym rokiem zmniejsza się. Bo Irka staje się nie do wytrzymania. Wszystkim i wszystkiemu za złe też wszystko ma. Zdesperowana brnie dalej w przygodne związki, mając nadzieję, że słowo "kocham" jest wyjątkowe i w każdych ustach prawdziwie wysłowione.

Jest zdesperowana... i czasem czuje, że absurdalnie postępuje, ale ciągle w głowie iskierka nadziei jej się tli, że wszystko nieważne, jeśli sama będzie i dlatego w kolejne pomysły idzie jak w dym... i nieistotne wcale, że zupełnie nieracjonalne są.

Kłopot polega też na tym... a raczej inaczej... Irka nie zauważa, że są koło niej mężczyźni, którzy może i chcieliby z nią być... tylko, kto by chciał słuchać od rana do wieczora jaka to Irka jest wspaniała i wyjątkowa, mądra i kasy ile ma, jak to na wszystkim się zna, i że nie jest byle kim... co podkreśla kilka razy w jednym zdaniu.... a, że nie wie tego czy tamtego?... to ona  zwyczajnie czasu na to nie ma... o polityce nie rozmawia, o chorobach słuchać nie chce, bieda jej nie dotyczy, brzydoty nie znosi, a innych problemy jej nie obchodzą.... jej czas i to co "jej", najważniejsze jest. Poza tym reszta ją nudzi, albo zabiera "jej" ten cenny czas.

I to nie jedyny kłopot Irka ma, kłopot, który jest w niej... a ona nie zauważa go.

Kłopotem jest to, że Irka poszukuje faceta, mężczyzny, kochanka, męża, który księciem by był... przystojny, wysoki, z piękną twarzą, IQ z jak najwyższym, niezauważającym jednako jej mankamentów ;-) i do tego mieszkanie jak pałac, samochody trzy i konta w bankach przynajmniej czterech.... bez debetu oczywiście... Książę bez przeszłości z wyciągniętymi wyłącznie w jej kierunku dłońmi pełnymi złotych precjozów. Uff...

Irce brak już wiary, że nie będzie do końca życia sama... stąd ta desperacja.

DZISIAJ

Dzisiaj zdeterminowana Mirka ciągle prze do przodu, stawia sobie nowe wyzwania, jest zainteresowana światem i o wszystkim możesz z nią pogadać. Bo rozmowa z nią uspokaja, daje nadzieję i przynosi ulgę. Irka pozostała wesoła i uśmiechnięta, i pragnie się przebywania z nią :-))

Dlatego, że przy niej można czuć się docenionym i bezpiecznym.

Dzisiaj zdesperowana Irka ciągle szuka tego wybrańca dla siebie, nic innego ją nie interesuje, skupiona jest na sobie... wszystko ją dołuje... rozmowa z nią to stres, bo nigdy nie wiesz czy ją czymś nie urazisz. Bo rozmowa z nią to ból głowy, czujesz beznadzieję i też przynosi ulgę... jej z nią skończenie ;-))) Irka jest coraz bardziej zgorzkniała i ucieka się od niej. Dlatego, żeby będąc niewinnym, nie odebrać ciosów za kogoś innego ;) 

PODSUMOWANIE

Determinacja i desperacja z jednego pnia wyrastają. Tyle, że jedną entuzjazm kieruje do wybranego celu, a drugą załamanie.

Jedna i druga dążą do celu, tylko inne pobudki nimi kierują. Motywacje też się różnią. Tak jak i ponoszone koszty... rozważnie ocenione i niemądrze przecenione. Przy determinacji życie płynie w słonecznej atmosferze, przy desperacji... po burzy nie ma tęczy... zostaje kałuża... moc do wszystkiego niechęci.

Bo życie to jest coś więcej... niż tylko ucieczka przed złymi wiadomościami, przed bólem i bieg po swoje prywatne szczęście.

Czytaj więcej »

Perfumy Morico od rana do nocy :-)) Szczera opinia.

Transparentność jest ważna, więc już teraz przyznaję, że zaprezentowane poniżej perfumy otrzymałam w przemiłej paczuszce, w ramach współpracy :) Nie wpływa to jednak na moją opinię ani w w żaden sposób na zasobność mojego portfela ;) Ale... z racji tego, że dzisiaj przedstawię Wam  perfumy otrzymane właśnie w taki sposób - mam dla Was kod rabatowy na zakupy, na stronie morico.pl, jest to -15% na hasło: starakobieta . Kod rabatowy obowiązuje do 15 października. 

Perfumy Morico to tak zwane perfumy inspirowane, które swoimi nutami przypominają perfumy topowych marek. Oferują damskie i męskie zapachy, w pojemności 3 ml (próbki), 20 ml i 30 ml (perfumetki) oraz 50 ml. Ceny to po kolei 4, 12, 15 i 25 złotych :) 

Ale... co ciekawe :-) na stronie możecie kupić również oryginalne perfumy ;) Na te również kod rabatowy  obowiązuje :-)) 

Strona oferuje darmową wysyłkę od 150 złotych, a do zamówienia np. w przypadku kupna perfumetki 30 ml możecie dobrać próbkę... w sytuacji gdy zdecydujecie się np. na perfum Gucci Bloom za 300 zł (zapłacicie za niego z rabatem niecałe 255 złotych, w prezencie otrzymacie także perfumy inspirowane o pojemności 50 ml, o wartości 25 złotych :)

W ciągu ostatnich lat miałam już przyjemność wypróbować produkty kilku marek, które zajmują się tworzeniem tzw. perfumów inspirowanych. Jednak... Morico jest marką, która oferuje (oczywiście wg mojego doświadczenia) najtrwalsze zapachy, nieduszące, bardzo długo utrzymujące się na mojej skórze (warto pamiętać, że u jednego na skórze będą trzymały się dłużej, a u innego krócej) Mój zięć nawet stwierdził, że pięknie pachnę ;) A taka pochwała... no ma znaczenie ogromne, ponieważ on niezmiernie rzadko reaguje na zapachy ;-)

A co do opakowań, czyli buteczkach... eleganckie i skromne... Ale perfumy mają podrażniać węch... Nie oko :) Estetyczne, jednakowe dla każdego zapachu skrywają wspaniale pachnące esencje, których źródła inspiracji, w przypadku kupna od razu większej ilości - należy się doszukiwać pod numerkiem zamieszczonym na spodzie buteleczki. Stężenie olejków zapachowych w nich występujących sięga 20%, a wykorzystywane komponenty pochodzą z francuskiego miasta Grasse. 

Trafiło do mnie pięć zapachów... i chciałabym Wam dzisiaj o każdym z nich pokrótce opowiedzieć ;) 

D111 - Inspiracja zapachem Gucci Bloom

Idealny kwiatowy zapach dla tych kobiet, które szukają dawki wykwintności i elegancji... połączenie nut jaśminu, korzenia jaśminu, tuberozy, wiciokrzewu.  Piękny zapach, który oryginalnie został wypuszczony przez Gucci w 2017 roku. Otula, a zarazem rozbudza zmysły :) 

D140 - Inspiracja zapachem Kenzo Flower

Ten zapach był dla mnie zaskoczeniem, ponieważ nigdy wcześniej się z nim nie zetknęłam. To delikatne, łagodne orientalno-kwiatowe perfumy, które nie są tak intensywne jak Gucci. Występująca w nich subtelność jest jednak pociągająca ;) To połączenie czarnej porzeczki, głogu, mandarynki, róży bułgarskiej, białego piżma, kadzidła, wanilii, fiołka, jaśminu i róży... bogata kompozycja, która jednak nie przytłacza.

D068 - Inspiracja zapachem DKNY Nectar Love

Znam i miałam już wcześniej tzw. zielone jabłuszko DKNY. Nectar Love jest zupełnie innym zapachem... mandarynka, frezja, grejpfrut, piżmo, wanilia, cedr, wosk pszczeli, nerola, śliwka mirabelka, konwalia, jaśmin tworzą razem słodki, rozwijający się z czasem na skórze zapach. Wolę intensywniejsze zapachy, bardziej drapieżne, ale... ten zapach ujmie na pewno młode kobiety - nie przyćmi ich w ciągu dnia, zachwyci partnera na romantycznej randce :) 

D120 - Inspiracja zapachem Guerlain L'Instant Magic 

Moja perfumowe odkrycie. Kwiatowo - drzewny, delikatnie pudrowy zapach, który zniewala aromatem bergamotki, róży i frezji. Towarzyszą im także migdały, piżmo, cedr, drzewo sandałowe, dzięki czemu da się w nim wyczuć delikatne orzechowe nuty. Bergamotka i róża to połączenie, które zawsze bardzo intensywnie oddziałuje na moje zmysły. Tak też było i tym razem. 

D042 - Inspiracja zapachem Chanel Allure

Na koniec wisienka na torcie, pośród tych pięciu zapachów, Chanel Allure zdecydowanie mój kwiatowy ulubieniec. Bergamotka, róża, brzoskwinia, mandarynka, drzewo sandałowe, wanilia, grzybień północny i jaśmin. Połączenie nut kwiatowych z cytrusami sprawia, że to zapach idealny nie tylko na co dzień, ale także na wielkie wyjścia. Wyjątkowy, intensywny aromatyczny bukiet dla kobiet, które nie boją się przyciągać spojrzeń ze względu na to jak pachną ;) Seksowny, mocny i czarujący. 

Perfumy inspirowane Morico to produkty, które charakteryzują nie tylko piękne odczucia dla zmysłów, ale także trwałość i intensywność (a osobiście uwielbiam mocne akcenty... we wszystkim;-) ) Ten zapach pozostaje także w znacznym stopniu na ubraniach - w przypadku niektórych nawet kilka dni. Ich cena w stosunku do jakości jest naprawdę niska. Zresztą... jeśli nie jesteście pewne - warto sięgnąć chociażby po próbkę i samej sprawdzić :) 

Osobiście będę do nich wracała nawet poza realiami współpracy z marką ;) Choć? ... Choć będę  też chętnie korzystała do 15 października z kuponu rabatowego, choćby po to by innej miłej kobiecie sprawić przyjemność. Wam o nim także jeszcze niekiedy będę przypominała. ;) Hasło starakobieta obniża ceny o 15%... przekornie powiem, że chciałabym, żeby kiedyś to hasło podnosiło wartość  jakiś innych produktów na rynku ;) Jednak... z racji tego, że zbliżają się moje imieniny - pozostaje mi uśmiechać się do bliskich, żeby i oni chcieli z rabatu skorzystać... i wykorzystali go na przykład na perfumy inspirowane Dolce & Gabbana Light Blue, Chanel No5, La Vie Est Belle czy też Dior Pure Poison ;) Uwielbiam skrapiać się pachnidłami... pasjami :-))

Czytaj więcej »

5 spektakularnych upadków Starej Kobiety

UPADKI

Upadki różnego rodzaju w sytuacjach zwyczajnych, nie jakiś tam wyjątkowych... zdarzają mi się. I nie tak wcale od święta... zdarzają się przynajmniej raz do roku.

W większości niosą za sobą dużo śmiechu i?  ...  i radości dla obserwującego ;-)

Gdy sięgam do nich pamięcią, dzisiaj sama jestem rozbawiona :-)))

MIŁOŚĆ ZWIERZĘCA

Zwierzęta mnie lubią i czują, że ja też bliskie do nich uczucia mam. Jednego to razu było, zeszłego jeszcze roku, gdy w innej dzielnicy mieszkałam. Pomyślałam, że zrobię większe zakupy, bo zakupy (zwłaszcza te spożywcze) generalnie brzydzą mnie. Chciałam mieć raz to zrobione i parę dni z głowy.  Jak pomyślałam, tak uczyniłam i pełne siatki wypełniłam. To było lato w końcówce czerwca. Zeszłego roku lato było gorące i słoneczne, wróciłam dopiero co znad morza. Opalona i zadowolona, w białej sukience sobie szłam. Ta biała sukienka istotną odgrywa tu rolę ;-)))

Wyszłam zdyszana cała, z marketu wielkiego i powolutku z górki się staczałam. Za moment jakiś niedługi słyszę sapanie za sobą i głos kobiecy... "Arni powoli, Arni daj spokój."
Głos zaczął się oddalać, za to sapanie przybliżać...  i do tego doszło jeszcze jakby mlaskanie (?)
Nie miałam zbyt wiele czasu na zastanawianie się. Odwróciłam się lekko przez lewe ramię.. W tym momencie leżałam z głową na trawniku, a resztą ciała na chodniku, po nocnej ulewie nieco zabłoconym. Leżałam na plecach, więc w miarę wygodnie ;-))

Ręce na boki rozłożone, pietruszka zielona z torby wyskoczyła mi na ramiona, mąka tortowa, buraczki w słoiczku i plasterki szynki, odskoczyły tuż koło ucha.

To była sekunda. Pomyśleć nie zdążyłam, ledwo spojrzałam jednym okiem , z którego zsunęły mi się okulary, a drugie dodatkowo przykrywały włosy.... jak nade mną ujrzałam, w odległości kilkudziesięciu centymetrów od  mojego nosa... inny nos, poniżej z paszczą otwartą, sapiącą, zdyszaną z kłami przeraźliwie białymi, a nad czarnym nosem oczy wielkie z iskierkami pełnymi ognia. Poczułam się bezwolna.

Trwało to momencik, nie zdążyłam krzyknąć... gdy zdyszany pysk przysłonił zęby, a wysunął  się jęzor... był różowy ... i?... za chwilę przekonałam się, że ostry ;-))) Tareczka taka sobie;-)  Jeden policzek wzdłuż i wszerz, drugi tak samo... odczuł co znaczy prawdziwy peeling ciała. Jęzor wylizał dokładnie podkład L'oreala ;-))
Było mi wszystko jedno, nawet nie drgnęłam. Spocona, wystraszona jak mysz co zobaczyła kota, biernie poddałam się tym kosmetycznym zabiegom i nie myślałam czy będzie jakaś po tym maseczka utrwalająca zabieg. Drżałam.
- Arni, Arni co ty robisz? - Przepraszam panią. - Jak tylko Arni panią zobaczył, nie mogłam już dłużej go przytrzymać. - Przepraszam Panią, wyrwał mi się. - Widać polubił panią:-) Tu u pani uśmiech od ucha do ucha, nieco zakłopotany.
Potok przyjaznych słów... i odciągnięty już ode mnie wilczur niemiecki, który już nie leżał na mnie, tylko kręcił się radośnie koło swej niskiej, pulchnej, blond pani.
A ja? Oszołomiona wstawałam... nie byłam już w białej sukience tylko w melanżu biało, szaro czarnym plus akcenty zielone :-))
Najpierw chciałam się zezłościć i powiedzieć parę dosadnych słów... ale gdy spojrzałam na radosnego wilczura... to choć policzki mnie piekły, to moje wnętrze się uśmiechało.
- Przepraszam panią, on jeszcze taki młody dopiero co, bawić się chce... Na koniec usłyszałam.
Nie jeden raz Arniego z jego panią jeszcze widziałam, ale przezornie przyśpieszałam, albo na drugą stronę ulicy się przemieszczałam :-))
Polubiłam Arniego i Arni też na mnie spozierał tęsknym wzrokiem... jednak niech to pozostanie miłość platoniczna ;)

MAJONEZ

Siatka... w niej sam cholesterol... jaja, szynka, litrowy majonez PEGAZA... i warzywa do sałatki z tymże majonezem ulubionym. Idę sobie pewnym krokiem, bo dzień letni i nic złego się nie dzieje.  To po drodze wstąpię do Poradni Pod Lipami, gdzie wyniki odebrać miałam. I to był błąd.  Powtórne  mam robić badania... się dowiedziałam... ktoś tam coś pomieszał, nie dopilnował, źle zrobił i znowu na oddział szpitalny trafić miałam... najlepiej za tydzień... Tylko ja za ten tydzień coś innego zaplanowałam.

Wkurzenie mnie ogarnęło. Ale dalej energicznie dalej stąpałam. Po lewej stronie kościółek, a obok pomnik wielkiego papieża tylko w jakimś karykaturalnie małym, śmiesznym wykonaniu... żenada... pomyślałam... i na bruku w tym momencie wylądowałam i leżałam. To znaczy ja leżałam, przede mną siatka z jajami i innymi różnościami...  i najważniejszym majonezem.

- Co się pani stało, w czym pomóc ?  - od strony mojej głowy nadbiegał facet.

- Czy wołać pogotowie? To groźnie wyglądało! - to inny głos, mężczyzny od strony mojej wystającej pupy, gdy już zbierałam się do podniesienia z obolałego brzucha.

Panowie bardzo zatroskani, nie musieli mnie zbierać, bo sama powstałam, więc oni zbierali zakupy.

W tamtej chwili tylko o jedno się troskałam... -  Czy pomóc jakoś pani? Powtórne zapytanie.

- Nie, dziękuję... niech pan sprawdzi czy majonez, majonez jest cały? Cały litr najlepszego majonezu, zamiast 14 złotych, 9,90 :-))
- Majonez??? - po sobie spojrzeli panowie.
Dostałam siatkę do ręki... majonez był cały, nie stłukł się. Że kolano zjechane, krwawiące to nic... majonez cały. Najważniejsze :-)))) I poszłam. Kątem oka zauważyłam, że Panowie zdziwione wymienili spojrzenia;-)

Tak na marginesie: przystojni byli;-) Gdyby nie te okoliczności:-)))

PRZYJACIÓŁKI

Alicja i Asia - przyjaciółki od lat i ja Stara Kobieta, ale wtedy trzy lata mniej stara. Na dworze koniec listopada. Idziemy sobie we trzy i dowcipkujemy. Proszę je o przyśpieszenie, bo padać coś zaczyna i ubłocę swoje nowe butki ;-)) Wychodzę bardziej do przodu, energicznie, i? zahaczając czubkiem buta o wychodzącą z równości, płytę chodnikową... co tu dużo opowiadać... leżę. Leżę na prawym boku, pode mną torebka, nade mną Alicja w szerokim uśmiechu, a przy mnie w kuckach Asia skręcająca się, a jakże... ze śmiechu.

To nic, leżę sobie, głowę podparłam na prawej ręce i leżę wygodnie ;-)

- Przepraszam, że tak się śmieję, ale tak zabawnie pani upadła - to Asia :-))))

- Mamuś, przepraszam, że się śmieję, ale to było mega śmieszne - to Ala :- ))))

A ja na łokciu podparta... leżę... pod wysokim, szerokim drzewem.

Nagle... eureka... !  - Czy pomóc wstać pani? Czy chcesz wstać mamuś? - pytania wciąż ze śmiechem do mnie skierowane.

- Nieee... ależ skąd... poleżę tutaj sobie, odpocznę co nieco - odpowiedziałam z sarkastycznym... a jakże... uśmiechem.

Ile razy przechodzę koło tego drzewa, przypominam sobie tamtą sytuację i taka myśl mnie nachodzi... może przyczepię tam tabliczkę? "Tu upadła Stara Kobieta, ale się podniosła" :-)))

EMERYTURA

Spodnie z dziurami, gdzie dziury droższe niż materiał, do tego dizajnerska bluza, buty na koturnie, nastawienie wojownicze... Stara Kobieta idzie z wnioskiem po emeryturę... Mobilizowała się długo. Teraz zebrała dokumenty i idzie... . ZUS... stoi i czeka, nigdzie się nie wybiera. To po co ona się tak śpieszy? Tak się śpieszy, że co tam dla niej roboty drogowe... znaczy bardziej może chodnikowe... sprężystym krokiem, wyprostowana idzie dopisać się do listy emerytowanych.

Jak zwykle z głową w obłokach, z myślami gdzie indziej skierowanymi podąża nie patrząc pod nogi.
I co? I leży. Leży pod ZUS-em. W sumie lepiej, że leży niż klęczeć by miała :-))
Momentalnie otoczyło ją grono empatycznych ludzi... gdzie wstać już zdążyła o własnych siłach... ale wrażenie robiła... z kolan krew płynęła jak dzika, spodnie jeszcze bardziej rozdarte... okulary złamane.  (w chwili upadku się za nie chwyciła... jak głupia ;-))
Ci co mniej na modzie się znający, tacy mniej zorientowani myśleli, że upadek był tak mocny, że aż te spodnie w tylu miejscach  poszarpało. W sumie skutki tego upadku bardziej wyglądały na wyjście z budynku po wybuchu bomby, niż bliskim spotkaniu z trotuarem.
 - Pogotowie, pogotowie - wołać zaczęto...  - Proszę dzwonić - rozległy się głosy.
- Nic z tego, proszę państwa, nic z tego dziękuję... nie mam czasu... ja dzisiaj idę po emeryturę!

To cała ja... krnąbrna i niepokorna;-))
Zwinęłam się szybko i czmychnęłam... weszłam do budynku ZUS- u :)
Co tam się działo jak mnie ujrzano? To temat na inną historię. W każdym razie, zgodnie z planem, papiery załatwione.

KAPELUSZ I PAPIER TOALETOWY

Babcia za mi za młodu prawiła, że dokądkolwiek idę, to elegancka być powinnam. Nigdy nie wiadomo kogo spotkam i gdzie moje szczęście mnie spotka. A, że gwiazdorzyć lubię :-))) To korzystając z okazji, że dziecko najmłodsze w szkole, ja wolne od pracy, mój nowy mąż jeszcze w pracy, to sobie poszłam do Biedronki... bardziej w celach rekreacyjnych ;-) niż z potrzebą istotną.

Odpi....a jak diabli do ośpic... w nowy dopasowany płaszczyk, szpile takie wysokie i kapelusz z szerokim rondem. Początek grudnia to był, przed południem ślisko, za parę godzin roztopisko. Gdy wychodziłam było mroźno, gdy po sklepie się pokręciłam, parę drobnych rzeczy kupiłam i w papier toaletowy zaopatrzyłam, bo promocja była... 24 rolki w cenie 12-stu, wyobraźcie sobie :-))... to minęło trochę czasu. I już nie było mrozu tylko deszcz z nieba spadał, chwilami rzęsiście... To przyśpieszyłam kroku i skrótem poszłam, żeby łatwiej było. Nie było! :-) W jednej ręce torebka i siatka ekologiczna ;-)) w drugiej wielka paka królewskiego papieru., który swą wielkością przeważał mnie na prawą stronę. Trudno było utrzymać w tej chlapie równowagę. Skoro było trudno, to z tego braku wiary w siebie... poległam w tej mazi błota, lodu, wody i rozdeptanego czegoś tam, bo zwierzęta też mają swoje potrzeby nawet w taką niepogodę ;-))

Był to poślizg dosyć rozwlekły bym powiedziała... najpierw leżał kapelusz... potem zakupy... niedaleko torebka... na samym końcu tego łańcucha... ja rozciągnięta jak długa z rękami wyciągniętymi przed siebie. Czułam jak wilgoć przenika mi przez materiał płaszczyka i dochodzi do mojej skóry. Do tego moje nadszarpnięte ego ;-))) z tym kapeluszem ode mnie oddalonym, zamiast na mojej głowie umiejscowionym ;-))

Ja taka rozłożona, a tu podchodzi do mnie pan, elegancki na pierwszy rzut oka ;-) i szarmancko (niby) mi się pyta: pomóc pani?

- Nieee - ironicznie się uśmiechnęłam. (Chciałam zniknąć i wtopić w tę bryję ;-)) - Pan przydepnie co najwyżej:-)) przez zęby zasyczałam.

I sobie poszedł pan... bez słowa żadnego, dodatkowego. Byłam mu wdzięczna za to ;-) 

Pozbierałam co moje... kapelusz, sprawunki, nieszczęsny papier w 24-ch rolkach, zdjęte z nóg szpilki i na bosaka pobiegłam czym szybciej. A że to niedaleko od domu było, tym sromota moja zbyt długa nie była :-)) Więcej tamtym skrótem nie chodziłam :-)) Najgorsze, że koszty dodatkowe... związane z czyszczeniem płaszczyka :-)

Takich przypadków więcej miałam :-)) Nie będę Was zanudzała ;-) Ale jedno wiem na pewno: nieważne jak upadasz, z jakiego powodu... istotne jak się podnosisz :-))

Czytaj więcej »